Το δύσκολο
«Όπως κι αν έρθουνε τα πράγματα
όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες
πάντα μπορεί κανείς να ερωτεύεται.
Το δύσκολο είναι να αγαπάς»
Ο Σύνδεσμος Σιφνίων, ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Σίφνου», η ίδια η Σίφνος τίμησαν τον Ποιητή και Άνθρωπο Τίτο Πατρίκιο.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν, η Δήμαρχος Σίφνου κα Μαρία Ναδάλη, η Δημ.σύμβουλος κα Μαργαρίτα Βασταρδή, η πρόεδρος της Κοινότητας Απολλωνίας κα Κατερίνα Θεολόγου, ο γραμματέας του Λιμενικού ταμείου Σίφνου κος Ανδρέας Καλόγηρος, ο κος Μανόλης Αναστασιάδης από τα “Σιφναϊκά νέα”,η κα Ουρανία Καλογήρου από την εφημερίδα”Σίφνος”, οι σύζυγοι των Νικολάου Προμπονά και Αντωνίου Τρούλλου,μέλη του Συνδέσμου Σιφνίων, ο κος Αντώνης Κακάκης, εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στο νησί και αρκετός κόσμος,Έλληνες και αλλοδαποί.
Έγινε προσφώνηση του προέδρου του Συνδέσμου Σιφνίων κου Αντώνη Ζαμπέλη και του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Σίφνου κου Κωστή Λουκατάρη.
Έγινε παρουσίαση του συγγραφικού έργου του ποιητή από την φιλόλογο και π. Μορφωτική Ακόλουθο της πρεσβείας της Κύπρου στην Ελλάδα κας Ελένης Αντωνιάδου.
Έγινε παρουσίαση του ντοκιμαντέρ ΣΙΦΝΟΣ-ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ του σπουδαίου σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, παραγωγής ΕΡΤ.
Και τέλος μίλησε ο ίδιος ο ποιητής.
Η Σίφνος τίμησε τον άνθρωπο αυτό που η μητέρα του καταγόταν από το νησί μας.
Η περίφημη Λέλα (Ελένη) Σταματοπούλου-Πατρικίου από τη Σίφνο.
Ηθοποιός που πέρασε και από τα περίφημα μπουλούκια.
Γόνος της οικογένειας Δεπάστα.
Γόνος άξιος ενός νησιού που τις τέχνες κάποτε τις είχε πιο ψηλά από ότι σήμερα.
Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ
«Τα λιοντάρια είχαν χαθεί από χρόνια
ούτε ένα δεν βρισκόταν σ’ όλη την Ελλάδα
ή μάλλον ένα μοναχικό, κυνηγημένο
κάπου είχε κρυφτεί στην Πελοπόννησο
χωρίς να απειλεί πια κανέναν
ώσπου το σκότωσε κι αυτό ο Ηρακλής.
Ωστόσο η θύμηση των λιονταριών
ποτέ δεν έπαψε να τρομάζει
τρόμαζε η εικόνα τους σε θυρεούς και ασπίδες
τρόμαζε τ’ ομοίωμά τους στα μνημεία των μαχών
τρόμαζε η ανάγλυφη μορφή τους
στο πέτρινο υπέρθυρο της πύλης.
Τρομάζει πάντα το βαρύ μας παρελθόν
τρομάζει η αφήγηση όσων έχουν συμβεί
κάθως τη χαράζει η γραφή στο υπέρθυρο
της πύλης που καθημερινά διαβαίνουμε»
Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στα 1928.
Όταν ήταν δύο χρονών θα κινδυνεύσει να πεθάνει από εντερίτιδα, ασθένεια σοβαρή καθώς τότε δεν υπήρχαν τα αντιβιοτικά που σώζουν ζωές.
Δύσκολο να σκεφτεί κανείς πως τον έσωσε μια σιφνιά γαϊδούρα, η οποία του έδωσε το πολύτιμο γάλα της που τον κράτησε στη Ζωή.
Ο Τίτος Πατρίκιος πέρασε πολλά καλοκαίρια στη Σίφνο.
Εκεί στο σπιτι του Αντώνη του Λεμονή στην Απολλωνία έζησε, ίσως, τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής του.
Ο Αντώνης ο Λεμονής, ο οποίος είχε παντρευτεί τη θεία του, έμενε στην Απολλωνία απέναντι από τον Άγιο Σπυρίδωνα.
Εκεί στο ισόγειο υπήρχε το κατάστημα των τριών «Τ», δηλαδή Ταχυδρομείο-Τηλεγραφείο-Τηλεφωνείο.
Και ο Αντώνης ο Λεμονής ανέθεσε στον Τίτο Πατρίκιο το καθήκον να χτυπά λάθε μεσημέρι στις δώδεκα την καμπάνα του Αγίου Σπυρίδωνα και αμέσως να απαντούν όλες οι εκκλησίες.
Ακόμα και αν αυτό γινόταν με καποια καθυστέρηση λόγω του παιδικού παιχνιδιού.
Στην Κατοχή ο Ποιητής θα ενταχθεί στην ΕΠΟΝ και στον ΕΛΑΣ.
Η ζωή του αλλαζει μέσα σε έναν κυκεώνα αλλαγών.
Η Αριστερά τον καλεί κοντά της.
Και αυτός θα δεχτεί ην πρόσκλησή της, μία πρόσκληση που θα πληρώσει ακριβά με εξορία στην Μακρόνησο και στον Άγιο Ευστράτιο.
Ο φέρελπις νομικός θα πληρώσει ακριβά την στράτευσή του στις δυνάμεις του λαού.
Ο ΑΛΛΟΣ ΓΥΡΙΣΜΟΣ
Οι πεθαμένοι ποτέ δεν επιστρέφουν
αλλά κι οι ζωντανοί που δεν ξαναγυρνούν
γίνονται πια σαν πεθαμένοι.
Κάποιες φορές τους φέρνουμε πίσω με τη μνήμη
για να τους δούμε όπως ήσαν
όταν για τελευταία φορά τους συναντήσαμε
να ξανανιώσουμε έστω για μια στιγμή
τα όσα ζήσαμε μαζί τους
για να βεβαιωθούμε προπαντός
πως δεν τους σκοτώσαμε εμείς.
Από το 1952 εως το 1954 θα βιώσει τι εστί Μακρόνησος καο Άγιος Ευστράτιος.
Ίσως, η ζωή του αλλάζει όταν έρχεται τόσο κοντά στον Γιάννη Ρίτσο στο μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο της εποχής που ονομαζόταν «Τόπος Εξορίας Αγίου Ευστρατίου».
Με μια αφέλεια, χαρακτηριστική της εποχής μας, θα λέγαμε σήμερα πως ο Άγιος Ευστράτιος, ο Γιάννης Ρίτσος, οι συν-εξόριστοι του ακριτικού νησιού τον έκαναν Ποιητή.
Η μητέρα του το 1953 παίρνει το «Ιόνιον» με τον καπετάν-Σπύρο το Μπιλίνη και φθάνει στον Άγιο Ευστράτιο.
Θα φέρει στον Τίτο καφέ και σοκολάτα, δυσεύρετα στον Άη Στράτη.
Θα παρακολουθήσει την παράσταση έργου του Ξενόπουλου, σκηνοθετημένου από τον Τίτο, στην οποία κρατά και εναν ρόλο.
Η μαμά αποφαίνεται «καλή σκηνοθεσία – μετρια ηθοποιΐα».
Ο Ποιητής εγκαταλείπει για πάντα το θέατρο από τη μεριά του ηθοποιού.
Οι μεταφράσεις του, όμως, θα γράψουν ιστορία.
ΡΟΔΑ ΑΕΙΘΑΛΗ
Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο και αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι’ αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμά τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.
Η ζωή προχωρά.
Ο Τίτος Πατρίκιος αφήνει την Ελλάδα και έρχεται το 1959 στη Γαλλια.
Εδώ θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του.
Εδώ θα νιώσει τι σημαίνει να σε σέβονται.
Θα επιστρέψει για λίγο στην Ελλάδα, αλλά το 1968 θα αναχωρήσει ξανά για να γλυτώσει από τη Χούντα και τις διώξεις της.
Εν τω μεταξύ έχει συγκρουστεί και με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Τα χρόνια από το 1962 έως το 1966 είναι καθοριστικά.
Το 1964 βιώνει την άρνηση του φιλου του, του Στρατή Τσίρκα.
Η Ιστορια καραδοκεί.
Οι «Ακυβέρνητες Πολιτείες» παραμένουν ακυβέρνητες και ο Ποιητής εμπλέκεται σε έναν κυκεώνα που κάποιες πτυχές του θα επιχειρήσουμε να αποτυπώσουμε σε κάποιο άλλο κείμενο.
Τα χρόνια περνούν ….
Η ζωή προχωρά….
Ο Τίτος Πατρίκιος, ίσως, είναι σήμερα ο μεγαλύτερος Έλληνας Ποιητής.
Αυτόν τον άνθρωπο βράβευσαν ο Αντώνης ο Ζαμπέλης από τον Σύνδεσμο Σιφνίων και ο Κώστας ο Λουκατάρης από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σίφνου.
Ευτυχείς όσοι βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο Ίδρυμα Πρόκου.
Ευτυχείς και όσοι δουν αυτό το βίντεο από το βράδυ της εκδήλωσης.
Η ζωή προχωρά χωρίς καμία βεβαιότητα….
Η ζωή προχωρά με τους Ποιητές και την Ποίηση…
Σχήμα οξύμωρο σε μια εποχη οπου η Ποίηση θεωρείται πολυτέλεια…
Χίλια μπράβο σε όσους οργάνωσαν, σε όσους παρευρέθηκαν, σε όσους ένιωσαν τον παλμό αυτής της μοναδικής εκδήλωσης.
ΚΥΚΛΙΚΟ
«Άραγε πώς γεννιέται
από ένα τίποτα η επιθυμία;
Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας,
ο έρωτας πώς αλλάζει
σε μακρινή ανάμνηση;
Άραγε πώς μπορεί
η ανάμνηση να σβήνει
μες στο τίποτα;»
Ακολουθεί το βίντεο με όλη την εκδήλωση:
Και φωτογραφίες:
