Ο χειμώνας στη Σίφνο είναι πολύ όμορφος.
Οι ρυθμοί της ζωής είναι ανθρώπινοι και όλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά σε σχέση με το πολύβουο καλοκαίρι.
Μία συννεφιασμένη μέρα του Νοεμβρίου βρεθήκαμε στο Βαθύ, στο αγγειοπλαστείο του Αντώνη και του Γιάννη Ατσόνιου, στου Τσόπου στο Βαθύ της Σίφνου.
Αυτούς τους δύο ανθρώπους τους αγαπάμε πολύ και πάντα μας καλοδέχονται.
Είναι ένα αγγειοπλαστείο που έχει περάσει προ πολλού τον ένα αιώνα ζωής.
Ο Αντώνης και ο Γιάννης ο Ατσόνιος αποτελούν την τρίτη και την τέταρτη γενιά αγγειοπλαστών της οικογένειας Ατσόνιου.
Η οικογένεια αγόρασε το αγγειοπλαστείο στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ήταν ο παππούς του Αντώνη, ο Γιακουμής, που το αγόρασε ως αγγειοπλαστείο.
Επομένως στον ίδιο χώρο έφτιαχναν τσικάλια αρκετά πριν από τέλη του 19ου αιώνα.
Ποιος δεν θυμάται τον Γιάννη τον Ατσόνιο, τον πατέρα του Αντώνη και παππού του Γιάννη.
Εδώ στου Τσόπου πολύ λίγα έχουν αλλάξει στο πέρασμα του χρόνου.
Και οι άνθρωποι παλεύουν με τα χέρια τους να κρατήσουν μία πανάρχαια τέχνη σε έναν τόπο σμιλεμένο για τα καλά στον τροχό.
Την ημέρα που τους επιστεφτήκαμε ο Αντώνης έκανε καπάκια για τα τσικάλια και τις κατσαρόλες.
Με τα χέρια του έπαιρνε ένα κομμάτι πηλού και το μετέτρεπε σε καπάκι.
Στη συνέχεια τα καπάκια θα ψηθούν, θα γιαλωθούν και θα ξαναξηθούν.
Φυσικά θα προστεθεί και το απαραίτητο χερούλι από όπου τα πιάνουμε.
Όλα αυτά ένα-ένα, βήμα-βήμα μίας πανάρχαιας τέχνης.
Ο Γιάννης έφτιαχνε «μεριδάκια» για το γιουβέτσι, αυτές τις αγαπημένες ατομικές συσκευασίες.
Η μέρα ήταν συννεφιασμένη και ο Αντώνης μας είπε πως τα πήλινα θέλουν ήλιο για να γίνει πιο γρήγορα η όλη διαδικασία.
Με την συννεφιά και την υγρασία υπάρχει μία καθυστέρηση.
Μας έμεινε η χαρακτηριστική του φράση του Αντώνη:
«Η ζωή στο πήλινο είναι ο ήλιος».
Φεύγοντας προσέξαμε για λίγο την στέγη του αγγειοπλαστείου.
Είδαμε τους κορμούς από τις φίδες, τους χαρακτηριστικούς θάμνους της Σίφνου (του είδους Juniperus Phoenicea).
O Aντώνης μας είπε πως έφτιαχναν τη στέγη με φίδες και φύκια.
Επίσης στο αγγειοπλαστείο υπήρχαν ελάχιστα παράθυρα.
Και αναρωτήθηκε πώς μπορούσαν να δουλεύουν όταν δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως.
Όλα ήταν φτιαγμένα με μία σοφία.
Σήμερα όλα είναι αυτονόητα και όλα γίνονται πιο εύκολα.
Αλλά τα πήλινα που φτιάχνουν αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα κομμάτι από την ψυχή τους.
Και, ίσως, για αυτόν τον λόγο το φαγητό μέσα σε αυτά τα σκεύη να είναι πολύ πιο νόστιμο από τα βιομηχανοποιημένα σκεύη του εμπορίου.
Δείτε το βίντεο:
