Στον μόλο του Βαθιού της Σίφνου, έξω από τον Ταξιάρχη στα πλαίσια της εκδήλωσης του 10ου MUSIFANTO με την συμμετοχή του χορευτικού τμήματος του Πολιτιστικού Συλλόγου Σίφνου απολαύσαμε μια όμορφη σιφνέικη βραδιά
Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη σε δύο αγαπημένους Σιφνιούς που έφυγαν πρόωρα από τη ζωή, τον Γιώργο τον Παπαπαύλου, τον Νίκο Ατσόνιο-Μπαϊράμη, συγκεκριμένα η εκδήλωση αυτή θα γινόταν πέρυσι από τον Γιώργο Παπαπαύλου, αλλά αυτή την ημέρα έφυγε ξαφνικά από τη ζωή και έτσι έγινε φέτος.
Αφιερωμένη επίσης η βραδιά και στην Φραγκίσκη Ψαχαροπούλου-Καρόρη.
Εδώ ακούμε τον παπα- Γιάννη (Κουρούλη) να μας λέει για τον Γιώργο Παπαπαύλου, τον Νίκο Ατσόνιο-Μπαϊράμη και την Φραγκίσκη Ψαχαροπούλου-Καρόρη.
Θα τον δούμε να τραγουδάει το εξαιρετικά δημοφιλές και αγαπητό τραγούδι «Αέρι», ή “Ο αποχαιρετισμός του ναύτη”, τους στίχους του οποίου έγραψε ο Σιφνιός Αριστομένης Προβελέγγιος.
Ο αγαπητός ιερέας της Σίφνου Πάτερ Ιωάννης Ψαραύτης(παπα-Γιάννης Κουρούλης) το τραγουδάει όρθιος σαν να είναι στην κουπαστή του βαποριού και θυμάται τη Σίφνο, όπως είπε, προλογίζει το τραγούδι με την αναφορά στους ναυτικούς και όσα τραβούσαν στις μακρινές θάλασσες του κόσμου για να βγάλουν τα προς το ζην.
Ο ίδιος υπήρξε ναυτικός πριν γίνει Ιερέας.
«Ο αποχαιρετισμός του ναύτη» του Αριστομένη Προβελέγγιου έχει μελοποιηθεί από τον Απόστολο Γιασεμή.
Ο παπά-Κουρούλης τόνισε πως το τραγούδι αυτό έχει βαθιά νοήματα για όσους έχουν πασπαλιστεί με θάλασσα.
Στην κουπαστή του καραβιού τις ώρες της σχόλης με τη θύμηση να γυρίζει στα αγαπημένα πρόσωπα που έχουν μείνει στην πατρίδα.
Το τραγούδι της αγάπης από τον παπα-Κουρούλη και τους, Παντελή Αγιουτάντη στο βιολί,
και Κωστή Λουκατάρη στο λαούτο που τον συνοδεύουν είναι ένας ύμνος για τους ναυτικούς και τον έρωτα.
Με μπάρκα που κρατούσαν δύο, τρία, τέσσερα, ακόμα και πέντε χρόνια, δίχως δυνατότητα επικοινωνίας, ήταν φυσιολογικό στο μυαλό του ναυτικού να στροβιλίζουν συνεχώς οι σκέψεις που αποτυπώνονται στους στίχους του τραγουδιού:
– «Ποιός ξέρει ἄν θά σέ ἴδω πια.»
– Ἕνα φιλί ἀκόμα, ἕνα φιλί και πάλι. Ἀπ’ τήν παλιά σου γνώμη κανείς νά μή σέ βγάλει. Μή με ξεχνᾶς στήν ξενητειά, γλυκειά μου ἀγάπη, ἔχε γειά!»
– «Τί κι ἄν βογγάει τό κύμα καί ὁ βοριᾶς φρενιάζει κι ἡ θάλασσα εἶναι μνῆμα κι ὁ ἀγέρας σκοτεινιάζει; Γαλήνη θἄχω στήν καρδιά ἄν μέ θυμᾶσαι. Ἔχε γεια»
«Τ’ αέρι»
Παίρνει σιγά τ’ ἀγέρι ἕνα φιλί ἀκόμα, στόν κόσμο ποιός τό ξέρει ἄν τό γλυκό σου στόμα θά τό ξαναφιλήσω πιά; Γλυκειά μου ἀγάπη, ἔχε γειά!
Ἕνα φιλί ἀκόμα, ἕνα φιλί και πάλι. Ἀπ’ τήν παλιά σου γνώμη κανείς νά μή σέ βγάλει. Μή με ξεχνᾶς στήν ξενητειά, γλυκειά μου ἀγάπη, ἔχε γειά!
Εἴν΄ ἡ ζωή μου ἀγώνας μέ τήν ἀνεμοζάλη, εἶμ’ ἄχαρος χειμώνας σύ, τ’ ἄστρο πού προβάλλει οὐράνια παρηγοριά στή σκοτεινιά μου. Ἔχε γειά.
Ἄν ὅμως μέ ξεχάσεις ἄς μή γυρίσω πίσω̇ ἀνάμεσα θαλάσσης τά μάτια μου ἄς κλείσω πρίν νά τό μάθω. Ἔχε γεια. Ποιός ξέρει ἄν θά σέ ἴδω πια.
Λαμπρό ΄ναι νά θυμᾶσαι στίς θλιβερές σου ὥρες, πιστά πώς ἀγαπᾶσαι καί πώς σέ ξένες χῶρες καί θάλασσες ζεῖ μιά καρδιά γιά σένα μόνον. Ἔχε γειά.
Τί κι ἄν βογγάει τό κύμα καί ὁ βοριᾶς φρενιάζει κι ἡ θάλασσα εἶναι μνῆμα κι ὁ ἀγέρας σκοτεινιάζει; Γαλήνη θἄχω στήν καρδιά ἄν μέ θυμᾶσαι. Ἔχε γεια»
Δείτε το βίντεο:
