Σήμερα το νέο που μαθεύτηκε δεν είναι καθόλου καλό.
Ο Γιάννης ο Δρακάκης μας άφησε μόνους και έφυγε για το μεγάλο ταξίδι.
Ο καλός αυτός άνθρωπος, ο αγαπητός και πρόσχαρος άνθρωπος, η μεγάλη μορφή της Απολλωνίας δεν θα μας σερβίρει ξανά ούτε και θα μας χαιρετήσει με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο.
Στο καφενείο του Γιάννη και της Ελένης Δρακάκης ήταν η μεγάλη μορφή.
Τα πειράγματα, τα αστεία, τα λόγια, τα πειράγματα πήγαιναν και έρχονταν ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του μαγαζιού.
Όλοι μαζί και ο Γιάννης ο Δρακάκης ως κεντρική μορφή.
Το καφενείο στο στενό της Απολλωνίας ήταν το δικό του ξεχωριστό βασίλειο.
Ποιος θα ξεχάσει τα γλέντια, τα κεράσματα, τους μπακαλιάρους τους τηγανητούς, τα ψάρια, το κρασί που έρρεε άφθονο.
Τοπόσημα για την ζωή της Σίφνου.
Το κέντρο της κοινωνικής ζωής του Σταυριού.
Και η Ελένη εκεί πάντα δίπλα του, στήριγμα μιας μοναδικής σχέσης που κράτησε πάνω από πενήντα χρόνια.
Μία πραγματικά ευτυχισμένη οικογένεια, ο Γιάννης, η Ελένη, τα παιδιά, τα εγγόνια.
Πέρισυ ο Γιάννης και η Ελένη συμπλήρωσαν εξήντα χρόνια γάμου.
Και σε όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα ο ένας δίπλα στον άλλο.
Η Σίφνος πτωχαίνει καθημερινά.
Η Απολλωνία δεν θα είναι ποτέ ίδια δίχως τον Γιάννη.
Θερμά συλλυπητήρια στην Ελένη, τα παιδιά, τα εγγόνια και σε όλη την οικογένεια, όπως και σε όλη την Σίφνο.
Το καφενείο του Δρακάκη θα μείνει για πάντα στην μνήμη μας και στην καρδιά μας.
«‘Έναν γλυκύ βραστό…..»
Καμένα χρόνια, όμορφα χρόνια…..
