Άρθρο από το φιλοζωικό σωματείο Σίφνου:
Εις μνήμην της Μαλού..
Και για όσα σκυλιά της Σίφνου δεν στάθηκαν τόσο τυχερά..
Για 17 χρόνια η Μαλού έζησε όπως πρέπει να ζει κάθε σκύλος, δίπλα στον άνθρωπό της, τον Παπα-Γιάννη, αχώριστοι, παντού.
Κι όμως, σε κάποιους δεν άρεσε αυτό. Ίσως επειδή σε ένα νησί όπου ακόμη θεωρείται από πολλούς φυσιολογικό ένας σκύλος να περνά τη ζωή του δεμένος, αποκλεισμένος ή χρήσιμος μόνο για το κυνήγι ή τη φύλαξη,
όποιον τον αγαπά τον σέβεται και τον θέλει δίπλα του παντού, να τον θεωρεί «υπερβολικό».
Ένας σκύλος δεν ζητά πολλά: φροντίδα, χώρο, κίνηση, παιχνίδι, ερεθίσματα, κοινωνική επαφή και ανθρώπινη συντροφιά.
Να είναι μέρος της ζωής και της «αγέλης» μας και όχι αντικείμενο μέσα στην ιδιοκτησία μας.
Κι όμως, βλέπουμε ακόμη στην αρχόντισσα τη Σίφνο μας, το ξακουστό νησί του πολιτισμού και του εξαιρετικού κάλλους, εικόνες άσχημες.
Σκυλιά μικρά και μεγάλα, μόνιμα δεμένα ή κλεισμένα σε κλουβιά και μικρούς χώρους, τα οποία βγαίνουν ελάχιστα, ή μόνο για συγκεκριμένο λόγο ή και ουσιαστικά.. ποτέ.
Κυνηγόσκυλα που αντιμετωπίζονται μόνο σαν εργαλεία, ή σκυλιά-συναγερμοί που υπάρχουν μόνο για να φυλάνε ένα σπίτι, ένα χωράφι ή μια αποθήκη..
«Έχει νερό.»
«Έχει φαγητό.»
«Μια χαρά είναι.»
Όχι, δεν είναι μια χαρά.
Το να κρατάς ένα ζώο ζωντανό δεν σημαίνει ότι του προσφέρεις ζωή.
Η επιβίωση δεν είναι ευζωία.
Ο Ν. 4830/2021 αναγνωρίζει ρητά την ανάγκη κάθε ζώου και την υποχρέωση κάθε ιδιοκτήτη να τηρεί τις 5 όπως τις αναφέρει ελευθερίες του. Ελευθερία από πείνα, πόνο, φόβο,ταλαιπωρία αλλά και από απομόνωση.
Προβλέπει ρητά δηλαδή και την υποχρέωση του ιδιοκτήτη να προσφέρει επαρκή χώρο, κίνηση, άσκηση, κοινωνική επαφή και έκφραση της φυσιολογικής συμπεριφοράς του σκύλου του.
Στην Ελλάδα πχ εξακολουθούμε να συναντάμε κυνηγόσκυλα που περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε μικρά κλουβιά ή πολύ μικρές περιφράξεις, τα οποία εκτονώνονται ουσιαστικά μόνο όταν πρόκειται να κυνηγήσουν. Σκυλιά που αποκτώνται για μια συγκεκριμένη «δουλειά» και αντιμετωπίζονται πρωτίστως με βάση το πόσο καλά την εκτελούν.
Σε χώρες με ισχυρότατη κυνηγετική παράδοση, όπως η Σουηδία, η Νορβηγία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχουν πολύ ισχυρά πρότυπα ευζωίας και διαφορετική αντίληψη γύρω από τις καθημερινές ανάγκες του σκύλου.
Ένα Pointer, ένα Setter πχ μπορεί το Σαββατοκύριακο να βρίσκεται στο βουνό ή στο κυνήγι και την υπόλοιπη εβδομάδα να περπατά, να γυμνάζεται, να εκπαιδεύεται, να παίζει, να κοινωνικοποιείται και να συμμετέχει στην καθημερινότητα του ανθρώπου του.
Γιατί η βασική αρχή είναι απλή:
Δεν σημαίνει «σε βγάζω όταν σε χρειάζομαι και σε αποθηκεύω όταν δεν σε χρειάζομαι».
Ακόμη κι όταν ένας σκύλος διαμένει σε καταφύγιο, αυτό δεν σημαίνει ότι στάθηκε άτυχος, τον σώσαμε και άρα είναι αποδεκτό να περάσει εκεί ακίνητος ολόκληρη τη ζωή του.
Για παράδειγμα, στη Σουηδία οι επίσημες οδηγίες απαιτούν καθημερινή σωματική και πνευματική δραστηριότητα, κοινωνική επαφή και καθημερινή έξοδο.
Φυσικά και υπάρχουν κακοί ιδιοκτήτες παντού. Καμία χώρα δεν είναι παράδεισος για τα ζώα, ειδικά η Ελλάδα. Αλλά στις κοινωνίες που έχουν προχωρήσει περισσότερο στην ευζωία των ζώων, και ειδικά σε όσες επιθυμούν να θεωρούνται κοιτίδες και κέντρα του πολιτισμού, η ζωή ενός σκύλου (ή ενός ζώου γενικά) δεν αξιολογείται μόνο από το αν έχει ένα μπολ νερό, τροφή και ένα μέρος να κοιμηθεί αλλά και από το σεβασμό που του τρέφουμε όσον αφορά στη διαβίωσή του.
Μπορεί να υπερηφανευόμαστε ότι στη Σίφνο δεν έχουμε αδέσποτα σκυλιά. Έχουμε όμως το θάρρος να παραδεχτούμε ότι εχουμε και αρκετά δεσποζόμενα σκυλιά που, αν μπορούσαν να επιλέξουν, θα προτιμούσαν να είναι αδέσποτα;
Γιατί τι αξία έχει ένας «ιδιοκτήτης», όταν ολόκληρος ο κόσμος ενός σκύλου τελειώνει εκεί όπου τελειώνει η αλυσίδα ή το κλουβί του;
Και όλα αυτά δεν τα βλέπουμε μόνο εμείς οι φιλόζωοι. Τα βλέπουν και οι επισκέπτες του νησιού.
Άνθρωποι που έρχονται στη Σίφνο για την ομορφιά, τον πολιτισμό και τη φιλοξενία της και βρίσκονται μπροστά σε έναν σκύλο μόνιμα δεμένο, αποκλεισμένο, δυστυχισμένο!
Υπάρχουν επισκέπτες που οι εικόνες αυτούς τους στοιχειώνουν και τους στοιχίζουν τις διακοπές τους. Και όταν προσπαθούν να βοηθήσουν και δεν βλέπουν τίποτα να αλλάζει, η στενοχώρια τους μετατρέπεται σε αγανάκτηση.
Κάποιοι φεύγουν από τη Σίφνο με μια πολύ διαφορετική εικόνα από εκείνη με την οποία ήρθαν και χωρίς καμία διάθεση να επιστρέψουν.
Δεν μπορούμε να προβάλλουμε τη Σίφνο μας ως νησί πολιτισμού, ποιότητας και αρχοντιάς και να περιμένουμε από τον επισκέπτη να κοιτάξει από την άλλη, όταν δίπλα στην καρτποσταλική εικόνα, βλέπει ένα ζώο να ζει έτσι.
«Έτσι τα έχουμε εδώ» ακούμε.
Όχι πια. Γιατί εκτός από αναχρονιστικό, είναι και παράνομο.
Η παράδοση και η συνήθεια δεν δικαιολογούν την κακομεταχείριση, ούτε μπορούμε να αψηφούμε τους νόμους. Επιπλέον, ο πολιτισμός μας δεν είναι μόνο τα σοκάκια, τα ξωκλήσσια, τα πανηγύρια και οι ξερολιθιές. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο φερόμαστε σε ένα πλάσμα που εξαρτάται ολοκληρωτικά από εμάς.
Πρόσφατα αποχαιρετήσαμε τη Μαλού, τη σκυλίτσα του Παπα-Γιάννη,
και ίσως θα άξιζε να φανταστούμε τι θα έλεγε εκείνη:
«Εγώ ήμουν τυχερή. Έζησα 17 χρόνια δίπλα στον άνθρωπό μου. Περπάτησα. Έτρεξα. Μύρισα. Αγάπησα και αγαπήθηκα. Έζησα.
Κοιτάξτε εκείνο το σκύλο που ζει συνέχεια πίσω από τα κάγκελα ή δεμένος σε μια ταράτσα, σε μια αυλή.
Μιλήστε στον άνθρωπό του. Εξηγήστε του. Επιμείνετε. Μην αποδέχεστε ως φυσιολογικό κάτι μόνο και μόνο επειδή το βλέπετε εδώ και δεκαετίες.
Κοιτάξτε και τον δικό σας σκύλο.
Αν ζει δεμένος, λύστε τον.
Αν περνά τη ζωή του σε ένα κλουβί, βγάλτε τον από εκεί.
Αν υπάρχει μόνο για να φυλάει, θυμηθείτε ότι δεν είναι συναγερμός.
Αν είναι κυνηγόσκυλο, θυμηθείτε ότι είναι πρώτα σκυλί και μετά κυνηγόσκυλο.
Μη μας κρατάτε απλώς στη ζωή.
Δώστε μας ζωή.»
💙
Καλό ταξίδι, Μαλού. 🤍🐾
Μακάρι τα 17 χρόνια της όμορφης ζωής σου να γίνουν η αφορμή να αλλάξει η ζωή έστω και ενός άλλου σκύλου στη Σίφνο.
(Η φωτό είναι από το αφιέρωμα του Popaganda στον Παπα-Γιάννη, τον μοναδικό αυτό Άνθρωπο του νησιού μας)
