Με βαθιά συγκίνηση και αισθήματα ειλικρινούς θλίψης, μάθαμε για την εκδημία του πατέρα Αντώνιου Ν. Κουλούρη, ενός ιερέα που σφράγισε με το έργο και την παρουσία του την πνευματική ζωή του τόπου μας.
Ο πατέρας Αντώνιος υπηρέτησε επί δεκαετίες το ιερό θυσιαστήριο με αφοσίωση, ταπεινότητα και αυταπάρνηση, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τους πιστούς. Με λόγο μεστό, παρηγορητικό και ουσιαστικό, στάθηκε δίπλα σε κάθε άνθρωπο που αναζητούσε στήριξη, ελπίδα και καθοδήγηση. Η ποιμαντική του διακονία χαρακτηριζόταν από αγάπη, διάκριση και έμπρακτο ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο.
Ακολουθεί κείμενο του ανηψιού του Ανάργυρου Κουλούρη:
“Με λύπη αποχαιρετίσαμε τον μακαριστό πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Αντώνιο Ν. Κουλούρη.
Δυό λόγια μόνο περιληπτικά για την εν ζωή πορεία του.
Άς με συγχωρέσει άν παραλείψω κάτι άθελά μου.
ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟ Ν. ΚΟΥΛΟΥΡΗ 22/02/2026.
Μακαρία η οδός η πορεύει σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως, πρόκειται για έναν ύμνο παρηγοριάς και ελπίδας προς τον κεκοιμημένο, τονίζοντας τη μετάβαση από τη φθαρτή ζωή στην αιώνια ανάπαυση κοντά στον Θεό.
Αξιοσέβαστε μακαριστέ πρωτοπρεσβύτερε πατέρα Αντώνιε, αγαπημένε μας παπά Αντώνη, καλέ μου θείε, μπορεί τα χρόνια σου να πέρασαν, αλλά η απώλεια μιάς ανθρώπινης ζωής είναι πάντα δυσβάστακτη.
Σε αποχαιρετούμε σήμερα, ενθυμούμενοι περιληπτικά τα στάδια της επίγειας ζωής σου.
Γεννήθηκες στην Απολλωνία της Σίφνου στη γειτονιά του Μαλόγριου από πολυμελή οικογένεια αγροτοκτηνοτροφική.
Ορφάνεψες από τη μητέρα σου, ήσουν δέν ήσουν 6 ετών και έκτοτε ανέλαβε την φροντίδα σου, αλλά καί τών άλλων αδελφών σου, εκτός από τον πατέρα σου καί ο αδελφός σου και πατέρας μου ο Κούκιας μαζί με τις μεγαλύτερες αδερφές σου την Μαρία και την Κατερίνα.
Μετά τις πρώτες σπουδές σου, ενήλικας πλέον, υπηρέτησες τον Ελληνικό στρατό και βρέθηκες με το Ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στον πόλεμο της Κορέας, που διήρκεσε 3 χρόνια περίπου, απ’ όπου και επέστρεψες με τη βοήθειά του Θεού σώος στην πατρίδα.
Μετά ακολούθησες τον δρόμο της ιεροσύνης, παντρεύτηκες την αγαπητή σου πρεσβυτέρα Ευαγγελία,
κάνατε μία ωραία οικογένεια και αποκτήσατε δύο παιδιά, την Ειρήνη και τον Στυλιανό, αλλά και εγγόνια, απο την κόρη σου.
Δημιούργησες και βοήθησες μέσω της εκκλησίας όσους είχαν ανάγκη υπηρετώντας επί σειρά ετών την Ιερά Μητρόπολη Πρεβέζης.
Δίδαξες σε γυμνάσια και Λύκεια επί σειρά ετών και ήσουν αγαπητός στα παιδιά και στη νεολαία γενικότερα.
Μετά την συνταξιοδότησή σου ήρθες στην ιδιαίτερη πατρίδα σου τη Σίφνο και λειτουργούσες σε διάφορες ενορίες του νησιού και ιδιαίτερα στον Άγιο Ιωάννη Άνω πεταλιού και στον Άγιο Γεώργιο στις Καμάρες.
Η πραότητα η υπομονή και η πατρική αγάπη σε έκαναν αγαπητό σε όποιον συναναστρεφόταν μαζί σου.
Αυτή ήταν περιληπτικά η εν ζωή πορεία σου.
Σε αποχαιρετούμε με λύπη και προσευχόμεθα όπως ο Κύριος ο Θεός, σου συγχωρέσει παν αμάρτημα πραχθέν εν λόγω ή έργω ή διανοία ως αγαθός και φιλάνθρωπος ότι ουκ έστιν άνθρωπος, ος ζήσεται και ουχ αμαρτήσει.”
Αιωνία η μνήμη σου
Ο ανηψιός σου
Ανάργυρος Κ. Κουλούρης
