Σήμερα(χθες)αποχαιρετήσαμε τον φίλο Σταύρο Τσώχο, ένα άνθρωπο που, όσο κι αν έζησε μακριά από τη Σίφνο, δεν έπαψε ποτέ να την κουβαλά μέσα του.
Σήμερα(χθες)το μεσημέρι, στον ιερό ναό της Παναγίας στο Κάτω Πετάλι ετελέσθη η τελευταία του εκπομπή — η τελευταία παρουσία ενός ανθρώπου που τίμησε τον τόπο του με τη στάση και το ήθος του.
Ο Σταύρος αγαπούσε βαθιά τη Σίφνο. Από τα παιδικά του καλοκαίρια μέχρι τα χρόνια της συνταξιοδότησης, το νησί ήταν το σταθερό του σημείο, η ρίζα του. Κι ας έλειπε για μεγάλα διαστήματα, η σκέψη του, η έγνοια του και η αγάπη του δεν έλειψαν ποτέ. Ήταν από εκείνους που νοιάζονταν πραγματικά — όχι με φωνές, αλλά με πράξεις.
Κι όταν αποφάσισε να κατέβει υποψήφιος για τον δημαρχιακό θώκο, το έκανε από καθαρή διάθεση προσφοράς. Δεν είχε ανάγκη ούτε αξιώματα ούτε τίτλους. Είχε όμως όραμα, εμπειρία, γνωριμίες, κύρος και μια βαθιά επιθυμία να δει τη Σίφνο να προχωρά.
Κι όμως, τότε, κάποιοι δεν τον άφησαν. Οι γνωστοί τοπικοί μηχανισμοί, η κλειστή νοοτροπία, η οικογενειοκρατία που χρόνια κρατάει το νησί στάσιμο, τον πολέμησαν. Δεν τον φοβήθηκαν ως άνθρωπο — τον φοβήθηκαν ως δυνατότητα. Γιατί ήξεραν πως, αν εκλεγόταν, θα άλλαζε πράγματα. Θα έφερνε τάξη, διαφάνεια, αξιοπρέπεια. Θα άνοιγε πόρτες που άλλοι ήθελαν κλειστές.
Και όσοι τον γνώριζαν, ξέρουν καλά πως, αν είχε υπηρετήσει, η Σίφνος σήμερα θα ήταν αλλιώς. Πιο οργανωμένη, πιο καθαρή, πιο σύγχρονη. Με έργο, με προοπτική, με σεβασμό στον πολίτη.
Γιατί ο Σταύρος δεν ήταν «πολιτικάντης». Ήταν άνθρωπος με ήθος. Και αυτό, δυστυχώς, ήταν που ενόχλησε.
Ο Σταύρος φεύγει αφήνοντας πίσω του μια σιωπηλή αξιοπρέπεια. Έναν τρόπο να είσαι δημόσιος άνθρωπος χωρίς να χάνεις την ανθρωπιά σου. Έναν τρόπο να αγαπάς τον τόπο σου χωρίς να τον χρησιμοποιείς.
Καλό ταξίδι, Σταύρο.
Η Σίφνος που τόσο αγάπησες θα σε θυμάται — κι ίσως κάποτε να καταλάβει τι έχασε. Υποκλίνομαι αγαπητέ μου φίλε, θα σε θυμάμαι για πάντα.
Ο φίλος σου ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΔΟΤΑΣ
