Οι λαγοκέφαλοι συγκαταλέγονται στα πιο προβληματικά ξενικά είδη που έχουν εμφανιστεί στις ελληνικές θάλασσες τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας ανησυχία τόσο στους επιστήμονες όσο και στους επαγγελματίες αλιείς. Η παρουσία τους συνδέεται με σημαντικές επιπτώσεις στο θαλάσσιο οικοσύστημα, αλλά και με σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία.
Η εξάπλωσή τους στη Μεσόγειο ξεκίνησε από τον Ινδικό Ωκεανό μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, ένα φαινόμενο που ενισχύθηκε από την άνοδο της θερμοκρασίας των θαλάσσιων υδάτων λόγω της κλιματικής αλλαγής.
Τα 6 είδη λαγοκέφαλων που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα
Σύμφωνα με τις επιστημονικές καταγραφές, στις ελληνικές θάλασσες έχουν εντοπιστεί έξι διαφορετικά είδη λαγοκέφαλων:
Lagocephalus lagocephalus
Lagocephalus sceleratus
Lagocephalus spadiceus
Lagocephalus suezensis
Torquigener flavimaculosus
Sphoeroides pachygaster
Η αναγνώριση των συγκεκριμένων ειδών είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια ψαριών που φέρουν επικίνδυνες τοξίνες και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταναλώνονται.
Σε ποιες περιοχές εμφανίζονται περισσότερο
Οι λαγοκέφαλοι έχουν πλέον εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος των ελληνικών θαλασσών, με τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις να εντοπίζονται στη νότια Ελλάδα.
Ιδιαίτερα έντονο είναι το πρόβλημα στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα, όπου οι θερμότερες θαλάσσιες συνθήκες ευνοούν την ανάπτυξη των πληθυσμών τους.
Ωστόσο, τα ψάρια αυτά μπορούν να βρεθούν σχεδόν παντού, ακόμη και σε πολύ ρηχά νερά, κοντά σε παραλίες, μαρίνες και μικρά αλιευτικά καταφύγια.
Γιατί οι λαγοκέφαλοι θεωρούνται επικίνδυνοι
Η μεγαλύτερη απειλή που συνδέεται με τους λαγοκέφαλους είναι η παρουσία της εξαιρετικά ισχυρής νευροτοξίνης τετραοδοτοξίνης.
Η ουσία αυτή εντοπίζεται σε διάφορα μέρη του ψαριού και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή δηλητηρίαση, παράλυση του νευρικού συστήματος και, σε ακραίες περιπτώσεις, θάνατο. Για τον λόγο αυτό η κατανάλωσή τους απαγορεύεται αυστηρά, ενώ μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο για την τοξίνη.
Πέρα από τον κίνδυνο για τον άνθρωπο, οι λαγοκέφαλοι προκαλούν σημαντικές οικονομικές απώλειες στον αλιευτικό κλάδο. Τα ιδιαίτερα ισχυρά δόντια τους μπορούν να καταστρέψουν δίχτυα, παραγάδια και εξοπλισμό ιχθυοκαλλιεργειών, αυξάνοντας το κόστος για τους επαγγελματίες ψαράδες.
Παράλληλα, η απουσία φυσικών θηρευτών στη Μεσόγειο επιτρέπει στους πληθυσμούς τους να αυξάνονται ταχύτατα, γεγονός που εντείνει τις πιέσεις στα τοπικά θαλάσσια οικοσυστήματα και στα εγχώρια είδη ψαριών.
