Ας επιστρέψουμε για λίγο σε μια εποχή όπου τα εισιτήρια γράφονταν με το χέρι και τα πρωτόκολλα δεν τηρούνταν πάντα με ευλάβεια. Εισιτήρια για το “Μήλος Εξπρές” *(Νηολόγιο Πειραιώς: 9357) και “Δημήτριος Μοίρας” παρόλο που στο εισητήριο αναγράφεται το όνομα του πλοίου “Θησεύς” (Νηολόγιο Πειραιώς: 9895). Μέχρι είκοσι χρόνια πριν, μάλλον και λίγο λιγότερο, τα εισιτήρια γράφονταν στο χέρι και το κάθε πλοίο ή, τουλάχιστον η κάθε εταιρεία, είχε τα δικά της εισιτήρια. Επίσης στο εισιτήριο περιλαμβάνονταν και τα λεμβουχικά δικαιώματα τα οποία προορίζονταν για τους λεμβούχους που μετά τη δημιουργία του μεγάλου μώλου (για εκείνη την εποχή) έμειναν χωρίς δουλειά.
Εισιτήρια με διάφορα χρώματα και σχέδια που θα μπορούσαν να κοπούν και μέσα ακόμα στο καράβι. Τότε μπορούσες να μπεις στο πλοίο χωρίς εισιτήριο. Η δουλειά των λογιστών ήταν αρκετά επίπονη καθώς θα έπρεπε να ταξινομήσουν τα εισιτήρια ανά νησί και να καταλάβουν τι ακριβώς έγραφε ο πράκτορας που πάνω στη βιασύνη του έκανε γράμματα εξαιρετικά δυσανάγνωστα.
